©2019 door  Marjon van Grunsven

Belevingen

…”Authentiek, puur, rauw, passioneel en expressief...

Vanaf het eerste moment waande ik me volledig opgenomen in het geheel.

De zorgvuldig op elkaar afgestemde combinatie van waanzinnig mooie live muziek en de bezielde dansperformance namen me mee op reis langs alle mogelijke aspecten van het (collectieve) vrouw Zijn. Een oeroude herkenning bezorgde me kippenvel, vlinders in mijn buik, een brok in mijn keel, vuur in mijn onderlichaam en warmte in mijn hart. Mooie vrouwen wat ben ik trots op jullie, wat ben ik trots om vrouw te zijn. Dat wat de voorstelling belooft is helemaal tot leven gekomen en kan ik iedereen aanbevelen”…

 

…”I feel inspired and moved by your act of vulnerable and powerful testimony of womanhood last night. Your personal honesty and inquiry glows in all of it. Your way of showing up in this quest is empowering and I hope to be allowed to watch your work grow and grow. I feel this is the first step in a powerful quest, a women's journey. Thank You so deeply.

The feminine is beyond words...
I felt, rather than thought, watching these women dive into their shadows last night.
Fuelled by vulnerability and rawness, a sometimes brutal yet also delicate embodied testimony of our shared quests as women. I felt drawn into their intimate invitation, to feel my intimate world resonate, struggle, surrender with the powerful experiences of my... of our... being women”...

..."Een unieke dansbelevenis over de strijd die vrouwen door de eeuwen heen gestreden hebben.

Gisterenavond was ik aanwezig bij de derde try-out van de dansvoorstelling In Her Sahdow van Judith Hermarij en haar ensemble.

Ik ken Judith al heel lang, ze is immers mijn dochter en als vader ben je uiteraard onvoorwaardelijk trots op je kinderen als persoon.

Maar daar gaat het nu, in mijn debuut als recensent, even niet over. Ik zal de voorstelling als zodanig op zich beoordelen.

Stel je voor, een kleine kerk met in het middelpunt een ovale dansvloer. Rondom dertig toeschouwers vol verwachting, maar niet wetende van wat, in stilte kijkend naar de lege, door een mystiek strijklicht, verlichte vloer. Minuten van bezinning en rust waarin de stress van het drukke dagelijkse leven wegvloeit. Wat geniaal om een kerk als theater te kiezen. De plaats waar mensen vroeger eenmaal per week kwamen om zich te bezinnen over de betekenis van hun leven. Dan komt de muzikante binnen, niet meteen beginnend, maar weer die momenten van stilte. Dat is een steeds terugkerend patroon. Ik kijk om me heen en zie hoe verscheidene aanwezigen in een meditatieve staat komen. Nog voor de dans begon waren wij al deel van dat wat geen voorstelling meer zou worden maar een samenzijn zou zijn.Drie danseressen schrijden naar het midden van de vloer en knielen rondom een kleine berg moeilijk te onderscheiden lappen of touwen. Bijna onbeweeglijk, langzaam mee-wiegend trekken zij ons, ondersteund door de muziek, voortgebracht uit nooit geziene instrumenten, mee in het gebeuren. Wat dan gebeurt, valt moeilijk te beschrijven. Gebruikmakend van uiterst sterke oersymbolen zag ik de eeuwenlange strijd van vrouwen, enerzijds tegen onderdrukking en anderzijds tegen haar eigen schaduwen. Ik zag hoe zij door de eeuwen heen de schuld kregen van de zondeval en hoe zij die bittere vruchten keer op keer verzwolgen. Maar ook de worsteling met het voldoen aan verwachtingen, het onhaalbare schoonheidsideaal, de strijd om vrouwenrechten, hoe zij met elkaar tegen het onrecht ten strijde trekken, maar ook de tegenslagen. Hoe zij hun kinderen ter wereld brengen en verzorgen zonder daarbij hun vrouwelijke schoonheid te verliezen.Een ruim uur waren wij, zonder een moment de aandacht te verliezen, aanwezig en onderdeel van wat er zich op de vloer afspeelde. Geen toeschouwer maar deelnemer. De ijzersterke oersymbolen maakten dat het een helende, spirituele zo je wilt, werking had waar elke deelnemer zijn innerlijk op projecteren kon. Dat was misschien, nog boven de immense zowel fysieke als artistieke prestatie van de performers, het bijzondere aan ‘In Her Shadow’. Geen danseressen maar priesteressen die ons boven onszelf uit lieten stijgen. Als vader besefte ik dat mijn dochter van danseres een kunstenares geworden is. Mijn hart is vervuld van grote trots en diepe dankbaarheid."... 

https://johnhermarij.nl/niet-voor-zwakke-magen-in-her-shadow/?fbclid=IwAR3pNylX3FFPuGjkrQXUHGZr_X_yqAPGDR1Ngf44ytBH-62Lavj9ZNtVewo